خدایا داده هایت را شکر؛ نداده هایت را هزار بار شکر. آن وقت که می دهی هزارها می گیری و آنگاه که نمی دهی در سر سودای آن داری که هزار چیز بدهی. امسال شب عید بابا نیست. بابا را پشت میله ها حبس کرده اند. بابا را از زندگی فرزندان و همسر و مادرش دزدیدند. شکر. می دانم پسِ این نداشتن، خدا هزار دادن را بهانه کرده است. وقتی در نداشتن عمیق می شوم، این توئی که همه ی نبودن ها را پر می کنی و من لبریز از تو می شوم. وقتی ندار می شوم، پر می شوم از اعتراض. از سرکشی. ازعصیان. می جنگم. تلاش می کنم. مقاومت می کنم، در مقابل انهدام. ایستادگی می کنم، برابر انکارهای کور. قوی می شوم. تو را به دست می آورم. درد را حس می کنم و مردمی که مثل من عید را در نبود بابا تجربه می کنند. خدایا شکر که درد مردمم را به من فهماندی. شکر که نداشتن را به من نشان دادی تا درد اندوه را بچشم. تا بفهمم هیچ دست آویزی جز تو نداشتن به چه معناست. شکر گزار تو هستم که تجربه های بزرگ را به بهانه های کوچک فراهم می کنی. همین ده سال پیش بود که خاری به پای مردم رفت و سعید حجاریان ترور شد و ما به جای خانه و دور سفره هفت سین، در بیمارستان سینا سال کهنه را با سال نو دست به دست کردیم. انگار امسال دوباره احساس نداشتن ما را زیر پل اوین می کشاند تا با مردم زخم خورده ی اندوهگین ِ رنج کشیده، صف در صف بایستیم و سال کهنه را نو کنیم و به هم تبریک بگوییم سال صبر و استقامت را که سید سبزمان نامگذاریش کرده. داریم به سالمرگ هشتاد و هشت نزدیک می شویم. امسال دارد می میرد با آخرین نفس های سنگین و به شماره افتاده اش. بابا اگر تو نیستی چه باک! خدای تو که هست. خدایا داده ات را شکر. نداده ات را هزار بار شکر.