امروز وقتي از خيابان شهيد قرني ميگذشتم با ديدن نام مجتمع قضائي شهيد بهشتي بغض سنگيني راه گلويم را بست. به ياد حسناي كوچك عليرضا بهشتي افتادم كه چشمانش به نجابت چشمان پدرش بود؛ و غمگين. به ياد روايت خانواده زندانيان از ورود عليرضا بهشتي به دادگاه انقلاب افتادم كه روايتي دردناك بود. عليرضا بهشتي با لباس زندان و دمپائي از سالنهاي دادگاه انقلاب و از زير عكسهاي شهيد بهشتي عبور ميكرد و مردمان ناظر، متأثر و گريان او را مينگريستند هرچند زماني پيشتر با ياوران ديرين و فرزندان معنوي شهيد بهشتي نيز چنين كرده بودند، اما مثل اينكه امروز اين شهيد بهشتي بود كه جهت قرائت رحماني از دين نبي اعظم محمد بن عبدالله محاكمه و بازپرسي ميشد، او كه امام در موردش فرمود: «بهشتي مظلوم زيست و مظلوم مرد و خار چشم دشمنان اسلام بود».

اما امروز بهشتي در ميان ما نيست تا ببيند فرزندش از خودش مظلومتر است. او نيست تا ببيند چگونه ميراث شهيدان انقلاب و جنگ با قدرتطلبي و دنياخواهي به اسم حفظ ارزشها معاوضه ميشود. امروز بهشتي نيست تا نظاره گر قامت محكم و استوار عليرضايش در سلول 2 x 1.70 انفرادي بند 209 اوين باشد.

امروز ياران همفكر بهشتي نيستند كه از درون مجلس مردمي فرياد دفاع از آرمانهاي به تاراج رفته انقلاب را برآورند. امروز ديگر آن دولتيان همفكر بهشتي كه در راه دفاع از حق و حقيقت در كنار بهشتي در آتش خشم و كينه نفرت و نفاق سوختند وجود ندارند اما اكنون نگاه ما رو به فردا است.
عليرضا بهشتي و ديگر ياران در بند در حقيقت نماينده تفكري هستند كه به دنبال عدالت واقعي، اعتلاي اخلاق و استواري حصائل انساني هستند تفكري كه مردمان را برابر ميبيند و حكومت را موظف به خدمت به آنان ميداند. آنان فريادگر نداي آزاديخواهي و اسلام راستين مردماني هستند كه در سال 57 به اميد بهروزي و اعتلاي جامعه فرياد استقلال آزادي و جمهوري اسلامي سر دادند.

هرچند امروز روزگار پررنجي را ميگذرانيم ولي ميدانيم كه اين تاوان رسيدن به فرداهاي روشن پيش روست. پس به اين اميد همه باهم استوار و راست قامت تا به آخر ايستاده ايم و همچنان كه فرياد شهيد بهشتي هنوز شنيده ميشود كه «ما راست قامتان جاودانه تاريخ خواهيم ماند».