معنای دعوت برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن چیست؟ و آیا 22 بهمن ماه امسال را می توان " آزمون فیصله بخش" جنبش
سبز دانست؟

پاسخ به این پرسش، کسانی را مخاطب قرار می دهد که از زاویه مخالفت با نظام مستقر، بر آنند که راهپیمایی 22 بهمن امسال میدان رزمی خواهد بود که خروج پیروزمندانه جنبش سبز از ان، معنایی جز تحقق یک روزه همه ارمانهای این جنبش نخواهد داشت. به بیان دیگر، از این نگاه، جنبش سبز تنها در صورتی پیروز میدان راهپیمایی 22 بهمن خواهد بود که بیست و دوم بهمن امسال، نتایجی شبیه به بیست و دوم بهمن پنجاه و هفت به بار آورد.

واقعیت آن است که جنبش سبز با تمام فرازها و فرود ها، جنبشی است بالنده و رو به رشد که راز بالندگی آن را باید در هژمونی عقلانیت در میان تمام اجزاء آن جستجو کرد. عقلانیتی که از غلطیدن آن به دام حرکت ها ی احساسی و کور و تبدیل ان به یک "هیجان" غیر قابل پیش بینی اجتماعی جلوگیری کرده است. به گونه ای که می توان استمرار این جنبش علیرغم همه سرکوب ها را ناشی از ابتنای آن بر یک "عقلانیت ملی دانست: اجماعی عمیق بر اینکه کم هزینه ترین راه به سوی آینده ای بهتر و مطمئن تر برای همه، از مسیر حفظ جمهوری اسلامی همراه با اصلاحات عمیق در ساختار توزیع قدرت آن به نفع رای عمومی خواهد بود.

با چنین فرضی، نه تنها بیست و دوم بهمن امسال را نباید به عنوان "سقف فرصت" تحقق چشم انداز های جنبش سبز هدف گذاری کرد، که اساسا طرح چنین اهدافی برای این پدیده اجتماعی – سیاسی بیش از هر چیز نشان از عدم شناخت ماهیت آن به عنوان جنبشی آرام اما مستمر دارد، جنبشی که بر خواسته های خود، عاری از هرگونه هیجان و تب و تاب پای می فشارد و همان گوته که مطالبات خویش را با گفتمانی غیر مبتنی بر دیالوگ خشونت طلبانه حریف ، پی می گیرد ، به بروز و نمود عقلانیت در رفتار خویش نیز التزام دارد.

بر این مبنا، میتوان چنین گفت که تعیین زمان برای جنبشی که انتظار خردمندانه برای نیل آرام و تدریجی به اهدافش ، هویت آن را شکل می دهد، چندان محلی از اعراب ندارد. استمرار و پای فشاری بر مطالبات عمومی از بستر عقلانیت، تنها مرزی است که برای چنین جنبشی می توان مثصور بود.