همسر مرتضی کاظمیان، روزنامه نگاری که در بازداشت های گسترده پس از عاشورا دستگیر شد، با اعلام بیخبری از وضعیت همسرش تاکید کرد که در چنین شرایطی مسئولان قضایی نباید از خانواده های زندانیان انتظار سکوت و انفعال داشته باشند.

گفتگوی جرس با فهیمه ملتی، همسر مرتضی کاظمیان در پی می آید:
چند وقت است که از آقای کاظمیان بی خبر هستید؟
دقیقا یک ماه است که مرتضی دستگیر شده و به جز یک بار که با من و یک بار هم با مادرش تماس داشته، دیگر هیچ خبری از او ندارم. نمیدانم کجاست، در سلامت به سر می برد یا نه؟ نمی دانم در کدام بند و کدام زندان نگهداری می شود. این بی خبری نه تنها انصاف نیست بلکه حتی قانونی هم نیست.

تا به حال به جایی هم مراجعه کردید؟
بله، اما جوابی دریافت نکرده ام. بارها هم خود من و هم وکیل مرتضی، خانم نسرین ستوده، به دادگاه انقلاب و دادسرای اوین مراجعه کردیم ولی هیچ پاسخی دریافت نکرده ایم. پنجشنبه هفته پیش رفتم پذیرش بند 209 برای اینکه بتوانم اگر همسرم آنجاست قرار ملاقاتی بگیرم و یا حداقل وسایلی برایش ببرم، مسئول پذیرش، کارت من را پرت کرد و اصلا سرش را بلند نکرد به من نگاه کند. این خیلی آزار دهنده است. اصلا اگر همسر من قاتل هم بود نباید با خانواده اش این طور برخورد کنند.

آیا می دانید همسر شما به چه اتهامی دستگیر شده است؟
خیر. اصلا چیزی به ما نگفته اند، حتی وقتی ساعت 1 نیمه شب آمدند و مرتضی را با خود بردند و خانه ما را تفتیش کردند، حکم را فقط به خود او نشان دادند و من اجازه پیدا نکردم که حکم را ببینم. حتی به سختی اجازه می دادند که در باره امور خانه مثل اجاره و قبض های برق و ... با من صحبت کند. همسر من هیچ جرمی مرتکب نشده است. او سالها کار روزنامه نگاری کرده است و همواره در چارچوب قانون اساسی عمل کرده است. نوشته ها و مقالاتش موجوداست، هیچ مقاله و نوشته تحریک آمیزی از او نمی توانید پیدا کنند.
نیازی نبود که ساعت یک نیمه شب بریزند به خانه فردی که امکان فرار نداشته. هر ساعتی از روز می توانستند او را دستگیر کنند. آیا نیازی بود که اسباب رعب و وحشت برای خانواده ایجاد کنند، خانه را تفتیش کنند و هرچه صلاح می دانند با خود ببرند؟ آیا این کارها قانونی است؟ من یک ماه است که سکوت کردم و تمام اقدامات قانونی را برای احقاق حقوق خودم و فرزند 4 ساله ام به انجام رساندم. هرچه از توانم برمی آمد انجام دادم ولی متاسفانه فریادرسی نیافتم. من در مقابل پسرم احساس مسئولیت می کنم که دائم از من سراغ پدرش را می گیرد و نمی توانم برای او توضیح دهم که چه اتفاقی افتاده است.

تماس تلفنی قبلی آقای کاظمیان کی بوده است و در این تماس چیزی به شما گفته اند؟
تماس تلفنی ایشان همان اوایل دستگیری بود. از خلال صحبتهایش فهمیدیم که در سلول انفرادی است و فقط به کتاب قرآن دسترسی دارد. اما اینکه در کدام زندان، نمی دانم. از مسئولین قضایی انتظار دارم که خانواده های زندانیان سیاسی را در بی خبری نگذارند و به ما پاسخ بگویند. در غیر این صورت انتظار انفعال و سکوت از ما نداشته باشند.