" آيين چراغ خاموشي نيست "
" هرچه صداها را بيشتر درحبس نگه داري ,آنها را آزادتر مي كني . " استراوينسكي

در ذهنم و در خلوت خود به چهره ها و متن هايي مي انديشم كه اكنون صاحبان شان به جرمي ناكرده در گوشه اي از زندان هاي كشور به سر مي برند . كساني كه به خاطر همه آن چيزي كه وظيفه خود مي پنداشتند , ميان ديوار هاي بلند تاريكي و نگراني , پشت ميله هاي بي خبري روزگار مي گذرانند . به كساني مي نگرم كه قلم و فكرشان , خلاء روحي و اطلاعاتي مان را در اين قرن انفجار اطلاعات با گرو گذاشتن آسايش و زندگي شان , پر كردند و مانع از خاموشي چراغ " آگاهي " در اين مرز و بوم شدند . كساني كه به قول قوچاني مرگ آگاه ترين كسان در اين برهه از زمان بودند و به كاري و شغلي پرداختندكه نه تنها هيچ آينده اي نداشت كه سخت نگران كننده , خطرناك و پر استرس بود . به كساني مي نگرم كه جرمشان آگاه كردن مردم از همه آن اتفاقاتي بود كه بنا به مصلحت برخي و نه مصلحت ملي و اجتماعي بايستي ناگفته مي ماند و در تاريكخانه هاي بي اطلاعي و بي خبري , به فراموشي و بي ارزشي دچار مي شد . به تمام كساني فكر مي كنم كه تراوشات ذهني شان پركننده اوقات و جلادهنده افكار و غنا بخش روحمان بود . آنان را در ميان نوشته هايشان مي جويم و بيشتر شايد ميان نانوشته هايي كه ميان آن همه نوشته , پنهان و ناپيدا مانده بود و بايستي خود لابالاي آنها مي جستيم و مي فهميديم و مي شناختيم همه آنچه كه آنان به صراحت توان بيانش را نداشتند . چرا كه در قرن آزادي و دموكراسي هنوز نمي توانيم و همينطور هنوز ياد نگرفته ايم (به سادگي نيز ياد نخواهيم گرفت )كه سخني را به وضوح و شفافيت به زبان آوريم . واژه هايي كه بايد بيان مي شدند و بيان نشدند , مطالبي كه بايد نوشته مي شدند و به قلم نيامدند و تنها با اشاره اي ما را به همه رازهاي پنهان و اسرار ناگفته ي آن آگاه ساختند . سرنوشت كشور و اخبار و اتفاقات و حوادث آن بيشتر درميان اشاره ها و ايجازها و ايهام ها به گوشمان رسيد تا خبرهاي شفاف و واضح و با اين حال دوهزار پانصد سال استبداد از ما انساني هاي با توانايي بسيار براي درك نشانه ها و ايهام ها ساخته است . جايي كه هرچيزي نشان از چيزي ديگر و هر كلمه اي پشت هزاران معني و اشاره , نهفته و خفته است . از مسخ مردم كره شمالي تا استبداد آلمان هيتلري . از آيشمن و كوره هاي آدم سوزي اش تا " ابتذال شري " كه بقول هانا آرنت مردم آلمان را فرا گرفته بود . از مبارزات مردم براي رسيدن به دمكراسي تا بلايي كه استبداد برسر روسيه و رهبران كامبوج و چين بر سر مردم و روشنفكران آوردند . از پول پوت , از مائو , از استالين , از قرون وسطي و آنچه كشيشان بر سر دين و مردم و دانش روا داشتند و همه اينها در فضايي ايست كه هيچ چيز آن نيست كه به نمايش در آمده است و هر واقعيتي در ميان هزاران اشاره و ايهام , پنهان و ناپيدا مي ماند و تا كشف و فهم آن از سوي مخاطب به همان شكل راز آلود و چند معني باقي خواهد ماند . بيشتر به خوانندگاني مي مانيم كه در لابيرنتي از كلامهاي پيچيده و ناواضح گم شده است و راه خروج و نجات را نه دريافتن و پيدا كردن كه بيشتر در گم شدن و در ابهام غرق شدن مي يابد . محيطي كه به قول كافكا در قصر " ادامه راه رفتن , بيشتر گم شدن بود " تا به سر منزل مقصود رسيدن .
در اين شرايط وظيفه دوستاني كه وضوح و نجات را هرچند محدود , برخلاف ايهام و ايجاز,آيين و مقصود خود دانستند , بس دشوار و ناممكن مي نمود . بسياري از ما ناچارا راه نجات را تنها در آشنايي با اشاره ها و علائمي دانستيم كه سخت محدود و منبسط شده بودند و گروهي ديگر نيز بر عليه اين غريزه به زبان و قلم و شيوه خود شوريدند . كساني كه براي خواندن مطلبشان حاضر شديم پول شام مختصر و ناچيزمان را براي خريدن مجله و خواندن مطلبشان هزينه كنيم . كساني كه مظلوم ترين , صادق ترين و پاك ترين انسان ها در دوره اي بودند كه ثروت و مقام و ريا , ارزش و بهايي سخت افسانه اي يافته بود و مبارزه با آن سخت دشوار و رنج بار مي نمود . كساني كه " قسم مي خوردند به قلم و آنچه مي نوشت " و به آنچه كه مي نوشتند بيش از هر چيزي در جهان ارزش و اعتبار قائل بودند . كساني كه ادامه راه سنگلاخي خود را به پيمودن مسيري صاف , ساده و پول ساز ترجيح دادند . آزاد , مستقل و به دور از همه شهوت هاي زميني و بريده از قدرت هاي دنيوي " مرزها " را شفاف تر و " متن " ها را تا جايي كه ممكن بود از ابهام و ريا پيراندند . نويسندگان و سياستمداران و روزنامه نگاراني كه اكنون به خاطر شهامت و رسالت شان در نهايت ناجوانمردي و آزادمردي قلم از دست فرو گذاشته به جرمي مي نگرند كه در هيچ جا نه خطا كه افتخار است .
2 – با ديدن رنج و مشقف آنان و مقايسه اش با زندگي عافيت طلب خويش شرمسار مي شوم . ديدن آنها در زندان , روحمان را خجل و وجدانمان را آزار مي دهد . جرم آنها روشنگري شان بود . جرم آنها " فهميدن " ما بود , آشنايي ما با همه آنچه بايستي از ما پنهان مي ماند . با اشاره , با زبان بي زباني , با نشانه و ايهام . از قتل هاي زنجيره هاي تا قراردادهاي پنهان گاز و نفت . از كساني كه بي دليلي حبس شده بودند , از حقوق بشر . از آزادي و از كرامت . از قانون , از فرد . از انسان , از دين . از فطرت , از غريزه و گفتند آنچه نبايد مي گفتند و كردند آنچه نبايد مي كردند . آگاه كردن مردم و برخورد حداكثري از روايت ها و تفسيرها و مقابله و مواجهه با همه روايت هاي حداقلي و مستبد . هر كدام به شكلي و هركس به نوعي . از حقوق گم شده مردم تا آشنايي با آنچه درجهان بوقوع مي پيوست . از انحراف در آخرين انقلابِ قرن بيستم تا بررسي ريشه ها و دلايلش . برخي از آزادي , برخي از فلسفه , برخي از عشق و برخي از زندگي كه گويي گفتن آنها در اين زمان , سخت گناهي نابخشودني بود . آنها به خاطر روشن نمودن تاريك ترين پستوها , در وحشتناك ترين سياه چاله ها به زندان افتاده اند .
3- حكايت غريبي است حكايت كساني كه در اين سرزمين دست به قلم برده اند . كساني كه قلم را به هيچ قيمت ولو به قيمت جانشان كنار نگذاشته اند . حكايت آنان حكايت تلخ مردمان سرزميني است كه قرن هاست براي آزادي مي جنگند و گويي هر روز بيش از پيش از آن دورتر و دورتر مي شود و صد البته هر بار به خاطر اين فاصله جدي تر و محكم تر و نيز با انگيزه تر . از قرن ها پيش تا كنون , سرنوشت همه كساني كه "اسرار هويدا " مي كردند سخت دلگير و سخت غم افزا بوده است . و من هر چند ناقص و ناتوان قلم هاي به زمين افكنده ي كوتاه مدت آنان را برمي دارم و گامي هر چند كوچك براي پر نمودن خلاء وجودشان برمي دارم و پاس مي دارم " عرق ريزان روح " شان را و گرامي مي دارم رنجي را كه در اين راه بر خود هموار نمودند . به اميد روزي كه همه زندانيان راه روشنگري به زندگي پر افتخار و آزاد خود بازگردند و توان و توشه اي براي ابراز عقايد خود به طور آزادانه داشته باشند . كساني كه به قول نيچه : " نه براي سعادت خود مبارزه كه براي كار خود نبرد مي كردند " .
نادر بگلو
تيرماه هشتاد و هشت

اسرایئل دشمن ما نیست که به فلسطین تجاوز کرده .

دشمن ما دولت کودتایی است که به دختر پسر ما تجاوز میکند